Catholic Blog

Walang sinumang Cristiano ang magsasabing si Jesus ay hindi tao. Pero ang nakapagtataka ay kung bakit patay na patay ang Iglesia ni Manalo sa pagpapatunay na si Jesus ay tao. Ito lang ang masasabi ko sa kanila: “Lahat kaming mga nakakakilala sa aming pananampalataya ay lubos na nakakaunawa sa pagiging tao ng aming Manunubos. Ang totoo, isa ito sa mga nagbibigay sa amin ng lakas ng loob na paglabanan ang mga tukso sa kabila ng pagiging tao at mahina.”

Gayunma’y iba ang layunin ng Iglesia ni Mang Felix. Tulad ng mga heretiko noong mga lumang panahon, gusto nilang itapon ang konsepto ng pagiging Diyos ni Jesus. Sa kagustuhan nilang ipilit ang kaliitan ng kanilang isip sa mga misteryo ng Diyos, ginagawa nila ang lahat ng uri ng kakatwang pagbibigay-kahulugan sa mga teksto ng Kasulatan na noon pa mang unang panahon ay nauunawaan na ng matatapat na Cristiano. Ang totoo, kapiraso lang ang Biblia sa mga ginawa at ipinangaral ni Jesus, ng mga apostol, at ng kanilang mga disipulo. Mas malaking bahagi ng mga aral na ito ay dumaan sa bibig at tenga, hindi lamang sa mata, bagamat ang naririnig (word of mouth) ay nagpapatotoo sa nababasa (Scripture), at ang nababasa ay nagpapatotoo sa naririnig. Halos 2,000 taon nang sumasaksi sa isa’t isa ang Simbahan at ang Kasulatan bago pa man lumitaw sa ibabaw ng mundo ang isang Felix Manalo na naligaw sa iba’t ibang sekta ng relihiyon at sa huli ay nagtayo ng sarili niyang simbahan at tinawag itong Iglesia ni Cristo. [Hindi kailanman iniwan o iiwan ng Diyos ang kanyang tunay na Iglesia mula sa panahon ng mga apostol hanggang sa huling araw tulad ng kanyang ipinangako.] Bakit “Iglesia ni Cristo” ang pangalan ng relihiyon ni Manalo? Dahil gusto niyang ipilit sa isip ng mga taong mapaniwalain na ito ang pangalan ng Simbahang itinayo ni Jesus, samakatwid ay ito ang tunay na Simbahan, at makikita daw ito sa Biblia — bagay na sila-sila lang ang naniniwala. Nakarinig ka na ba ng pangalang “Lapis ni Juan” na tumutukoy sa isang lapis? O kaya’y “Ballpen ni Pedro” na tumutukoy sa isang ballpen? Ako wala pa, at sa tingin ko ay wala pa talagang gumagawa ng ganun. Dahil ang mga katagang ito ay tumutukoy, hindi sa pangalan ng bagay, kundi sa may-ari ng mga bagay na ito. Maaaring ang lapis ay may pangalang Mongol, at ito ay lapis ni Juan; ang ballpen naman ay maaaring may pangalang Panda, at ito ay ballpen ni Pedro. Ang lapis at ballpen na ito ay kailangan pangalanan dahil hindi naman isang lapis at ballpen lang ang meron sa mundo. Kung may 10 lapis na pare-pareho, hindi ito papangalanang “Lapis ni Juan” dahil iba-iba ang may-ari nito. Ganun din ang Simbahan ni Cristo: kung marami siyang itinatag na Simbahan, kailangan niya itong pangalanan isa-isa, pero dahil isa lang ang itinatag niya, hindi nito kailangan ng pangalan. Ganunpaman, dahil sa pagdami ng mga ereheng tulad ni Felix Manalo, noong ikalawang siglo ay pinayuhan ang mga Cristiano na tuwing mapupunta sila sa isang bayan ay huwag nilang itatanong kung nasaan ang mga kapatid na Cristiano o nasaan ang Simbahan, kundi nasaan ang Iglesia Katolika para hindi sila masila o masakmal ng mga heretikong sekta noong panahong iyon na nagsasabing sila ang mga tunay na Cristiano at ang kanilang itinuturo ay iba sa itinuturo ng mga apostol.

Si Felix Manalo at ang kanyang mga taga-sunod ay ilan lamang sa napakaraming mga taong umuulit at hindi natuto sa mga nakaraang kasaysayan, kaya ang pagkaligaw ng mga tao noong mga nakaraang panahon ay inuulit lang din ng mga tao sa kasalukuyan. Halimbawa, napaniwala ni Arius ang mga taga-sunod niya noong panahong iyon na si Jesus o ang Salita ay linikha lang ng Diyos para makatulong niya sa paglalang ng lahat ng bagay. Naniniwala siya na kasama ng Diyos ang Salita bago pa likhain ang anumang bagay, pero binibigyang-diin niya na nauna lang ang Salita sa lahat ng mga bagay na nilikha, pero siya mismo ay linikha rin. Sa kabilang banda, bagamat parehong heretiko sina Arius at Manalo, at magkaisa sila sa pagsasabing si Jesus ay hindi Diyos, linagyan naman ng ibang rasyonal ni Mang Felix ang teorya ni Arius (at ang kathang-isip ng iba pang mga relihiyong sinalihan niya). Para kay Felix Manalo, kahit ano pang sabihin, si Jesus ay hindi pwedeng maging Diyos dahil iisa lang ang Diyos. Hindi niya matatanggap na ang isa at isa ay isa lang, sa halip na dalawa, kaya kahit anong ipahayag ng Kasulatan tungkol sa pagka-Diyos ni Jesus ay hindi katanggap-tanggap at lahat ng ito ay may bagong kahulugan para sa kanyang “Iglesia”. Sa isang iglap, si Mang Felix na at ang kanyang mga kapalit ang tagapagpaliwanag ng katotohanan, at hindi na ang mga pinagkatiwalaan ni Jesus at ng mga apostol.

Hindi naman kailangan ng malalim na karunungan para usisain ang praktikalidad ng mga katwiran ng INM. Si Jesus daw ay tao pero inutos ng Diyos na sambahin siya ng lahat ng mga nilalang sa kabila ng pagkasuklam ng Diyos sa mga taong sumasamba sa hindi Diyos; may kapangyarihan daw magpatawad si Jesus dahil ibinigay ito ng Diyos; kung si Jesus man ang nakatakdang hahatol sa lahat, dahil lang daw yun ang gusto ng Diyos. Bumuhay siya ng mga patay, nagpagaling, nagpakain, lumakad sa tubig, tumakas sa kalagitnaan ng mga tao; siya ay nasa lahat ng lugar, at nakaaalam ng lahat ng bagay; pero taglay man ang lahat ng kapangyarihang pang-Diyos, si Jesus daw ay hindi Diyos, kundi sumasakanya ang Diyos. Aba’y kung hindi Diyos si Jesus, at ibinigay naman sa kanya ang lahat ng kapangyarihan, karapatan, at karangalan sa langit at lupa, mabuti pa’y magpalit na sila ng Diyos! Ganun din e! Kung ibinigay sa kanya ang lahat ng kapangyarihan sa langit at lupa, ibig sabihin ay siya ang makapangyarihan sa lahat — katangiang sa Diyos lamang matatagpuan. Si Jesus din ang Buhay at Muling Pagkabuhay, na ang ibig sabihi’y siya ang pinagmulan at nagpapanibago ng buhay. Tao pala ang “origin of life”, hindi Diyos?

Isang makatwiran at simpleng prinsipyo lang ang nasa likod ng pagiging kwalipikado ni Jesus para maging tagapagligtas ng sangnilikha: Siya ay tao na kumakatawan sa nagkasalang sangkatauhan; at siya ay Diyos na may tanging-halaga na maaaring ibayad sa Diyos. Dahil tao ang nagkasala, tao din ang dapat na magbayad, pero ang bagay na ito ay imposible sa tao. Kahit isang milyong Jesus na walang kasalanan ang piliin ng Diyos para tumubos sa sangkatauhan, wala itong halaga kung lahat sila ay tao lamang. Hindi mababayaran ng kabanalan ng isang milyong tao kahit na ang isang kasalanan lang ng kapwa. Ang pagiging walang-hanggan ang kailangan ng tao para maging posible ang isang bahagi pa lamang ng pagliligtas na ito. Dahil ang Diyos ay hindi umiiral sa lugar at panahon, ang pagkakasala sa kanya ay hindi lamang isang nakalipas na pangyayari, kundi isang patuloy na kaganapan — walang kahapon o bukas — laging nangyayari sa kasalukuyan. Kung tanggapin man ng Diyos ang halaga ng sakripisyo ni Jesus bilang tao, kakailanganin pa rin niya itong gawin araw-araw sa habampanahon. Ito ang dahilan kung bakit araw-araw ay naghahandog ang mga Judio para sa kasalanan,  dahil ang kasalanan ng tao ay laban sa Diyos na walang-hanggan, at sa gayon ay pagkakasalang walang-hanggan din (eternal offense). Walang tao na posibleng makagawa ng hinihingi ng hustisya ng Diyos: Na mag-alay ng isang Jesus araw-araw. Ang solusyon: ang ipambayad-sala ay isang nasa kawalang-hanggan din, upang ang paghahandog na ito ay maging eterno o laging nagaganap sa kasalukuyan — katumbas ng habampanahong paghahandog (eternal sacrifice). Sa huli, ang makakatubos lang sa mundo ay isa na nagmula sa lahi ng tao pero walang-hanggan; isinilang pero walang simula; may kamatayan pero walang katapusan. Magagawa ng Diyos na maging tao, pero hindi niya magagawa kailanman na ang isang tao ay maging Diyos sa pamamagitan ng pagbibigay sa kanya ng lahat ng kapangyarihan sa langit at sa lupa. Si Jesus ang Salitang-Diyos na nagkatawang-tao (cf. Jn 1:14; Ph 2:7) para maging posible ang hinihingi ng hustisya ng Diyos.

Ang ikalawang bahagi para maging posible ang pagliligtas ay ang karangalan ng naghahandog. Maaari bang pawalang-sala ang pangkaraniwang tao na nagkasala sa mataas na opisyal ng isang bansa sa pamamagitan lang din ng isang pangkaraniwan ding kababayan nito? Isang mataas na opisyal din mula sa bansang pinagmulan ng nagkasala ang kakailanganin para makapagbigay ng posibilidad ng pagpapatawad. Kung ganito ang kaso sa tao, ano pa kaya ang sa Diyos! Sapat bang ihandog ng isang uod ang sarili, gaano man ito kalinis, para mailigtas ang kanyang lahi sa parusa ng Diyos? Si Jesus, bilang tao, ay isa lamang uod sa harap ng kaluwalhatian ng Diyos tulad ng sinabi niya sa pamamagitan ng bibig ni David; pero sa kabila ng ganitong kalagayan, tinanggap ng Diyos ang kanyang sakripisyo dahil taglay niya ang kalikasan ng Diyos — sapat para pagbayaran ang pagsira ng tao sa karangalan ng Diyos.

Sa pamamagitan ng pag-unawa sa prinsipyong ito, magiging mulat ang mata ng mga taong may pusong tunay na humahanap sa katotohanan. Sa liwanag nito makikita ang tunay na kahulugan ng mga salita ng Kasulatan at ang kasaysayan ng kaligtasan.

Mga katotohanang kailangang isaalang-alang: (1) Ang tao ay nagkasala sa Diyos. (2) Ang pinagkasalahan ay walang-hanggan. (3) Ang pinagkasalahan ay mayroong hindi matatapatang karangalan. (4) Ang pagkakasala sa Walang-Hanggan ay walang-hanggan din. (5) Ang tutubos sa tao ay dapat na tao rin bilang kinatawan ng sangkatauhan. (6) Ang pagbabayad-sala sa Walang-Hanggan ay dapat na walang-hanggan din. (7) Ang tagapagkasundo ay dapat na kapantay ng karangalan ng pinagkasalahan.