Pananampalatayang Nagpahanga kay Jesus

February 7, 2015 at 11:45 am (Reflections) (, , , , , )

Ang Labindalawang alagad ang pinakamatagal na nakasama ni Jesus sa kanyang misyon pero noong kasama pa nila ang Panginoon, madalas ay masasabing mas maliit pa ang kanilang pananampalataya kaysa ibang nakakasalamuha nila sa daan.

Dalawa sa iilang mga tao na hinangaan ni Jesus ang pananampalataya ay ang Romanong kapitan na lumapit sa kanya tungkol sa katulong nitong may karamdaman, at ang Kananeang may anak na pinahihirapan ng demonyo. Ito ang kwento nila.

Ang Senturyon

Pagdating ni Jesus sa Caper­naum lumapit sa kanya ang isang kapitan at nakiusap sa kanya: “Ginoo, nakahiga sa bahay ang aking katulong. Lumpo siya at sobra na ang paghihirap…” Sinabi sa kanya ni Jesus: “Paroroon ako at paga­galingin ko siya.”

Sumagot ang kapitan: “Hindi ako karapat-dapat para tumuloy ka sa bahay ko. Mag-utos ka lang at gagaling na ang aking katulong. May nag-uutos sa akin at may inuutusan din ako, at pag sinabi ko sa isa sa mga kawal na nasa ilalim ko: ‘Pumaroon ka,’ pumaparoon siya. At sinasabi ko naman sa isa pa: ‘Pumarito ka,’ at pumaparito siya; at sa aking katulong: ‘Gawin mo ito,’ at ginagawa niya ito.”

Nang marinig ito ni Jesus, humanga siya at sinabi sa mga sumu­sunod sa kanya: “Sinasabi ko sa inyo, wala pa akong natagpuang ganitong paniniwala sa Israel. Sinasabi ko sa inyo: marami ang darating mula sa silangan at sa kanluran para makisalo kina Abraham, Isaac at Jacob sa kaha­rian ng Langit. At itatapon naman sa kadiliman ang mga taga­pag­mana ng Kaha­rian; at doon ang iyakan at pag­nga­ngalit ng mga ngipin.”

At sinabi ni Jesus sa kapitan: “Umuwi ka at mangyayari ang pina­niniwalaan mo.” At gumaling ang katulong sa oras ding iyon.

Ang Babaeng Kananea

Pagkaalis sa lugar na iyon, pumun­ta si Jesus sa gawing Tiro at Sidon. May isang babaeng Kananea noon na nag­punta sa dakong iyon at sumigaw: “Pangi­noon, anak ni David, maawa ka sa akin! Pina­hihirapan ng isang demon­yo ang anak kong babae.” Ngunit hindi siya tinugon ni Jesus kaya lumapit ang kanyang mga alagad at hiniling ng mga ito: “Paalisin mo na siya’t sigaw siya nang sigaw sa likod natin.”

At sinabi sa kanya ni Jesus: “Sa nawawalang tupa ng bayan ng Israel ako sinugo.” Ngunit lumapit ang babae at lumu­hod sa harap ni Jesus at sinabi: “Ginoo, tulungan mo ako!” Sumagot si Jesus: “Hindi tama na kunin ang tinapay sa mga bata at itapon ito sa mga tuta.” Su­ma­got ang babae: “Totoo nga, Ginoo, pero kinakain naman ng mga tuta ang mga nalalaglag mula sa hapag ng kanilang mga amo.” Kaya nagsalita sa kanya si Jesus: “Babae, napakalaki ng iyong pana­­­­nalig! Maganap sa iyo ayon sa nais mo.” At nang oras ding iyon, gumaling ang kanyang anak.

Sa istorya ng dalawang taong ito ay makikita kung anong uri ng pananampalataya ang lubos na kinalulugdan ni Jesus. Salungat sa pagkaintindi ng ilan, ang pananampalataya ay hindi paniniwala sa di-naiintindihan kundi pagtitiwalang bunga ng pagkaunawa. Ang pagsang-ayon sa hindi nauunawaan ay isang kabulagan. Hindi tayo naniniwala lang at sumusunod dahil iyon ang sinabi sa atin. Ang pagtitiwala ay dapat na bunga ng sapat na pagkakilala sa pinagtitiwalaan, at ng malinaw na dahilan para gawin ito.

Ipinakikita sa Ebanghelyo na nauunawaan ng senturyon kung paano kumikilos ang kapangyarihan ng Diyos, dahil siya mismo ay may kapangyarihan sa kanyang mga tauhan, kaya alam niya kung paano tingnan at itrato si Jesus. Sa kanya lang natin narinig ang linyang, “Hindi ako karapat-dapat para tumuloy ka sa bahay ko. Mag-utos ka lang…” Nakikita niya ang katotohanan ng mga bagay ng Diyos sa pamamagitan ng sariling estado sa buhay.

Ganito rin ang ipinakita ng Kananea. Sinabi ni Jesus, “Hindi tama na kunin ang tinapay sa mga bata at itapon ito sa mga tuta.” Bagamat totoo ang sinabi ni Jesus, hindi nito napahina ang loob ng babae o nakasakit man sa kanyang damdamin. Ang mata niya ay hindi nakatutok sa sarili kundi sa malinaw na pagkaunawa niya kung sino si Jesus at kung paano tinitingnan ng Diyos ang puso ng tao.

Inaanyayahan tayo ng dalawang kwentong ito na suriin ang sarili nating pananampalataya. Tayo ba ay naniniwala, nagtitiwala, at sumusunod sa Diyos dahil malinaw ang pagkakilala natin sa kanya o dahil lang ito ang “dapat” nating gawin?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: