On Infant Baptism

June 3, 2016 at 10:52 pm (Apologetics) (, , )

Baptism is the washing of regeneration (Titus 3:5). It is where we were born of water and the Spirit (John 3:5), and became sons and daughters of God in Jesus Christ by receiving the Spirit of the Son.

Coming home to the Father’s embrace (conversion) requires repentance or turning away from sin, because light and darkness cannot coexist. We cannot truly convert and continue sinning deliberately. Since, most likely, we, adults have already committed sins in different ways with number of times that can no longer be counted, it is necessary to a real conversion that we confess our sinfulness, declare our will to turn away from it, and pledge our allegiance and loyalty to the Lord.

In the case of infants and small children, this is not necessary because they are still considered innocent. This, however, should not be a reason for them not to be baptized, since this spiritual washing has its effect even without the consent of the child. It is not the same with an adult who had been baptized with an unrepentant heart. The latter is like a beast washed with clean water while soaked in the mire. The former, on the other hand, have no mud that needs to be washed off from their soul; but like everyone else, they need to be born again from above since “unless one is born of water and the Spirit he cannot enter into the kingdom of God” (John 3:5). It is the moral obligation of the Christian parents or guardians to make sure that a child is baptized as soon as possible, just as it is the moral obligation of the Jewish parents to circumcise their male babies (Leviticus 12:3). We know that the Jewish circumcision is a type of the Christian baptism (Colossians 2:11-12), and that fact explains a very important point. A faithful Jewish father will not say, “Let the child decide for himself whether he wants to be circumcised;” and neither will a faithful Christian father say the same if he understands what baptism really is.

The water of the Great Flood is a type of the baptismal water. Noah and his family passed through the flood in order to be saved. Just because they were all adults in the ark doesn’t mean they would leave all children behind had it happened that they had younger members in the family. Salvation is for all who are willing to accept it, but not only for them; it is also for their children (Acts 2:39). And even though we have not seen small children among those who were saved through the flood, we know, through commonsense, that those who passed over the Red Sea were individuals coming from all ages. All of them were baptized into Moses in the cloud and in the sea (1 Corinthians 10:2).

We cannot say that babies don’t need to be baptized just because they have not sinned; or worse, that they should not be baptized because they cannot repent. “Death reigned from the time of Adam to the time of Moses, even over those who did not sin by breaking a command, as did Adam, who is a pattern of the one to come” (Romans 5:14). All of us are parts of the dead Adam. Unless we were reborn in the manner that God willed, we will remain dead and cannot approach God. We are to remain outside of Paradise like Adam.

As people of God, it is morally wrong for us to hinder the children from approaching the Father through Jesus Christ (Matthew 19:14). It is actually in them that God reigns since their hearts are still free from moral disobedience, and yet they need to be renewed because they were born with the flesh of the fallen Adam. We are to help the children grow in holiness, not only through mere words of instruction, inspiration, and discipline but with the help of real grace coming through the sacraments, starting with baptism.

The dead flesh that we inherited is real, the regeneration that we should undergo is real, and the elements that are involved in this washing are real. We are not speaking of symbols but of real things, and of real power coming from the treasure of merits which Christ gained for us on the cross, and we receive through the sacraments.

While adults need to decide that they will turn away from their old life before receiving the washing of rebirth, the infants don’t have this need since they have no old life to turn away from. Christian parents must ask baptism from the Church for their children and promise that they will guide them to a life that is worthy of God’s children.

Advertisements

Permalink Leave a Comment

Ipinagbabawal ba ang pag-aasawa at ilang uri ng pagkain?

December 12, 2014 at 6:55 pm (Apologetics)

Hindi man kapatol-patol ang kababawan ng mga nagsasabing ang Simbahang Katoliko ang tinutukoy sa sulat ni Apostol Pablo kay Timoteo, sasagutin  ko ito alang-alang sa mga taong posibleng malinlang ng ganitong mga pahayag. Ganito ang sinasabi sa sulat (1 Timoteo 4:1-3):

Maliwanag na sinasabi ng Espiritu na sa mga huling pana­hon, may tatalikod sa pananampalataya upang sumunod sa mga espiritung mapanlinlang at sa mga aral ng demonyo. Manggagaling ang mga aral na ito sa mga taong mapagkunwari na tinatakan ng apoy sa kanilang kalooban. Ipagbabawal nila ang pag-aasawa at ang ilang pagkain na nilikha ng Diyos para tanggapin at ipagpasalamat ng mga naniniwala at nakakakilala sa katoto­hanan.

Kailan ba ang tinutukoy na mga huling araw? Ganito ang sinasabi ni Apostol Juan: “Minamahal na mga anak, ito ang huling oras. Natutuhan ninyo na lilitaw ang Anti-Kristo at maraming antikristo ang nakita na. Sa gayon alam natin na ito ang huling oras” (1 Juan 2:18). Sa sulat sa Hebreo ay ganito naman ang sinasabi: “Noong una, nagsalita ang Diyos sa ating mga ninuno sa tulong ng mga propeta sa baha-bahagi at sari-saring paraan, ngunit ngayon sa mga huling araw, nagsa­lita siya sa atin sa pamamagitan ng Anak” (Hebreo 1:2). Sa kontekstong ng mga pahayag na ito ay makikita na ang simula ng “mga huling araw” ay minarkahan ng pagdating ng Anak ng Tao. Ito ay magtatapos sa muling pagbalik ng Panginoon bilang Hukom. Sinumang mag-angkin ng pagiging huling sugo o mensahero ng Diyos, at magpahiwatig na ang kanyang pagdating sa mundo ay simula ng mga huling araw, ay umaangkin sa posisyon ni Cristo mismo. Siya ay sinungaling at anti-Cristo.

May mga tumalikod ba sa pananampalataya kahit noong panahon pa lang ng mga apostol? Oo. Kaya sinabi ni Apostol Juan na “maraming antikristo ang nakita na”. Ang mga katulad nila ang tinutukoy ni Apostol Pablo na lilitaw pa sa mga susunod na panahon. Isa sa mga kilalang heretikong sekta na lumitaw pagkatapos ng panahon ng mga apostol ay ang Marcionismo. Ipinagbabawal nito sa mga myembro ang pag-aasawa. Tanging mga walang asawa ang binibinyagan niya, at ang iba ay nananatiling katekumeno. Ito ay dahil, para kay Marcion, ang materyal na bagay at ang laman ay kahamak-hamak at nagmula sa mababang diyos o “demiurge”.

Sa kabilang banda, ang celibacy o di pag-aasawa ay hindi hinihingi ng pagiging Katoliko. Ang mga may asawa ay dapat mananatiling may asawa, at ang walang asawa ay maaaring mag-asawa ayon sa kagustuhan nila, kung sila ay nasa wastong edad at kalagayan. Bukod pa roon, kinikilala ng Simbahang Katoliko ang katotohanang ang pag-aasawa ay itinaas ni Cristo sa dignidad ng sakramento. Ibig sabihin ay may espesyal na grasyang dumadaloy sa buhay ng lalaki at babae dahil sa kanilang kasal. Ang biyayang ito ay tumutulong sa kanila para magawa nang may buong kabanalan — naaayon sa kalooban ng Diyos — ang kanilang mga tungkulin bilang mag-asawa at mga magulang. Kaya kung iisipin ay kakatwa ang ibinibintang ng mga bagong litaw na sekta laban sa apostolikong Simbahan na pinili nilang huwag kilalanin.

Ang di pag-aasawa ng mga pari, mga madre, at mga nabibilang sa relihiyosong orden ay hindi iniutos sa kanila kundi kusang-loob nilang panata alang-alang sa Kaharian ng Diyos. Tulad ng kasal, ang pagpili sa ganitong estado ng buhay ay di dapat ipinilit kundi bunga ng personal at malayang desisyon. Hindi ito maituturing na pagbabawal. Ang totoo, kinikilala ni Jesus ang kabayanihang ito: “May iba ring tuma­likod sa pag-aasa­wa alang-alang sa kaha­rian ng Langit.” At siya mismo ang nagbigay ng panuntunan tungkol sa ganitong pagpapasya: “Tanggapin ito ng puwe­deng tumanggap” (Mateo 19:12). Si Pablo naman ang nagpaliwanag tungkol sa praktikalidad ng di pag-aasawa: “Mga bagay ng Panginoon ang inaalaala ng wa­lang asawa at kung paano niya bibigyang-kasi­yahan ang Panginoon. Mga bagay ng mundo naman ang inaalaala ng may-asawa at kung paano niya bibigyang-kasiyahan ang asawa, at siya’y nahahati” (1 Corinto 7:32). Sa bandang huli ay sinabi niyang mas mabuti ang pinili ng hindi nag-aasawa.

Tungkol naman sa pagkain, gaano man kakatwa ang mga argumento ay hindi nagdadalawang-isip na magbuka ng bibig ang mga nagsasabing ang Simbahang Katoliko daw ang tinutukoy ni Apostol Pablo na nagbabawal sa ilang uri ng pagkain. Una sa lahat, ang Simbahan ay walang ipinagbabawal na anumang uri ng pagkain. Ang totoo pa nga niyan, marami sa mga nagtatapon ng akusasyong ito ay sila talagang hindi pinahihintulutang kumain na ayon sa gusto nilang kainin. Ang pagbabawal na ito ay may kinalaman sa pagtuturing sa ilang pagkain bilang marumi. Nangangahulugang walang anumang araw na pinapayagang kainin ang anumang ipinagbabawal. Ang isang halimbawa nito sa panahon natin ay yung mga nagbabawal sa mga myembro na kumain ng anumang luto ng dugo, gamit ang desisyon ng Konsilyo ng Jerusalem para bigyang-katwiran ang kanilang pagbabawal. Si Pablo na rin ang nagsabi na ang mga kinakain natin ay “nilikha ng Diyos para tanggapin at ipagpasalamat ng mga naniniwala at nakakakilala sa katoto­hanan.” Ang pag-ampon ng Batas Judio, tungkol sa pagkain, para sa mga Cristianong Hentil ay hinihingi lamang ng pagkakataon, “sapagkat noon pa mang una’y itinuturo na si Moises sa bawat lunsod at ipinahahayag sa mga sinagoga tuwing Araw ng Pahinga” (Gawa 15:21). Ang iniiwasan ng utos na ito mula sa mga apostol at matatanda ay ang pagkatisod ng mga Cristianong Judio na maaaring maiskandalo kung makikita nila ang mga Hentil na kumakain ng mga pagkaing may kaugnayan sa pagsamba sa diyos-diyosan. Tungkol dito, ang prinsipyo ng Apostol Pablo ay, “Kung pagkain ang maka­kapag­pa­tumba sa aking kapatid, kailanma’y di ako kakain ng karne upang huwag matisod ang aking kapatid” (1 Corinto 8:13). Ang paninindigang ito ay walang kinalaman sa kung dapat ba o hindi dapat kainin ang isang pagkain, kundi alang-alang sa pag-ibig sa kapatid. Alam ni Pablo na “hindi pagkain ang naglalapit sa atin sa Diyos” (1 Corinto 8:8), tulad din naman ni Jesus na nagsabing, “Hindi ang pumapasok sa bibig ang nakapagpaparumi sa tao kundi ang lumalabas sa bibig ang naka­pagpaparumi sa tao.” (Mateo 15:11).

Ang abstinence o di pagkain ng karne tuwing Kuwaresma, Byernes Santo, at lahat ng Byernes ng taon maliban kung may kapistahan, ay isang uri ng penance o paglimot sa sarili. Layunin nitong bigyang-karangalan ang paghihirap ng Panginoon sa Krus ng kaligtasan, at magbayad-puri sa sariling mga kasalanan at sa kasalanan ng mundo. May mga nagsasabing sapat na ang pagpapakasakit at kamatayan ni Jesus, kaya hindi na kailangang magpakasakit pa ang kanyang mga tagasunod. Pero matatawag bang “tagasunod” ang hindi tumutulad sa sinusundan? Sinabi ni Jesus, “Kung may ibig sumunod sa akin, itakwil ang kanyang sarili at kunin ang kanyang krus para sumunod sa akin. Sa­pagkat ang naghahangad na magligtas ng kanyang sarili ang mawa­walan nito ngunit ang naghahangad na mawa­lan ng sarili alang-alang sa akin ang makaka­tagpo nito” (Mateo 16:24-25). Si Jesus ay nagtakwil ng kanyang sarili at tinanggap ang krus — ang paghihirap at kamatayan — kaya dapat lang na ito rin ang gawin ng mga susunod sa kanya. Sa ganung paraan lang matatagpuan ng tao ang kanyang sarili.

Ito ang leksyon na nakuha natin sa palaro, ayon kay Apostol Pablo: “Kung may karera, tuma­takbo ang lahat ngunit iisa ang nag­kakamit ng premyo. Kaya nga tumakbo kayo upang magkamit. Lubu­sang nagpipigil sa sarili ang atletang nagpupunyagi alang-alang sa koronang nalalaos; at di-nalalaos naman ang maka­kamtan natin. Hinihigpitan ko ang aking katawan at inaalipin ko ito at baka naman ako pang nangaral sa iba ang bumagsak.” (1 Corinto 9:24-25.27). Ganito naman ang sinasabi ni Pablo sa mga taong kaaway ng Krus na ayaw sumunod sa pagpapakasakit ni Cristo, sa halip ay nagsasabing hindi ito kailangan: “Papunta sila sa kapa­ha­makan: ang tiyan nila ang kanilang diyos” (Filipos 3:19). Hindi sumasang-ayon si Apostol Pablo sa sinasabi nilang sapat na ang pagpapakasakit ni Cristo at wala na silang kailangang gawin. Ayon sa Apostol, “Ang kulang sa mga paghihirap ni Kristo ay pinu­punan ko sa aking laman alang-alang sa kanyang katawan, ang Iglesya” (Colossas 1:24).

Hindi bunga ng kababawan o pagiging gaya-gaya ang mga disiplina ng Simbahan, ito ay minana niya sa mga apostol at mas pinagbubuti habang lumilipas ang mga panahon.

Permalink Leave a Comment