Ang nagkasala ang dapat mamatay.

December 31, 2014 at 9:45 am (Doctrinal) (, , , , , )

Hinihingi ng katarungan na kung sino ang nagkasala ay siya dapat ang maparusahan. Sa pamamagitan ni Propeta Ezekiel ay sinabi ng Panginoon,

Ang nagkasala ang dapat mamatay. Hindi papananagutin ang anak sa pagkakasala ng ama, ni ang ama sa pagkakasala ng anak.

Pero alam natin na si Cristo ay namatay dahil sa ating mga kasalanan, at tila hindi ito umaayon sa hinihingi ng katarungan. Paano ito naging posible?

Dapat nating maunawaan ang katotohanang iisang Tao lang ang ginawa ng Diyos, at tinawag niya itong Adan na ang ibig sabihin nga ay Tao. Si Eba ay hindi panibagong Tao na walang kinalaman kay Adan kundi bahagi ng kanya mismong katawan. Nasa katawan na ni Adan si Eba bago pa man siya bigyan ng sariling kaluluwa o persona. Sina Adan at Eba, bagamat dalawang persona ay iisang katawan. Ganun din naman, ang lahat ng mga taong isinilang, gaano man tayo karami ay nagmula rin kay Adan at hindi nilikhang bukod sa kaniya. Ito ay dahil nilikha tayong kawangis ng Diyos. Ang iisang Diyos ay may tatlong Persona. Ang Ama ang pinagmulan ng lahat, ang Anak ay isinilang ng Ama mula sa kawalang-hanggan, habang ang Espiritu Santo ay nagmula sa Ama at sa Anak. Si Adan ang pinagmulan ng lahat ng tao, si Eba ay direktang nagmula kay Adan, at ang lahat ng mga sumunod ay nagmula sa kanilang dalawa. Kung paanong nananatiling iisa ang Diyos, nananatili rin iisa ang Tao bagamat maraming persona.

Kaya nilikha ng Diyos ang tao na kanyang larawan; larawan ng Diyos, siya ay kanyang nilikha; nilikha niya silang lalaki at babae.

Dahil dito kaya naging posible para sa Anak ng Diyos na mamatay para sa mga nagkasala. Ang ikalawang Persona ng Diyos ay naging isang Persona ng Tao. Sa kanyang pagiging Anak ng Tao, siya ay naging makasalanan sa harap ng Diyos: “Ginawa siya ng Diyos na parang kasala­nan” (2 Corinto 5:21). Bagamat walang ginawang kasalanan, siya ay itinuring na nagkasala dahil naging bahagi siya ng makasalanang Adan, at dahil doon ay nararapat na mamatay: “Namamatay ang lahat na sumakay-Adan” (1 Corinto 15:22). Kung si Jesus ay nilikhang tao na hiwalay kay Adan, hindi magiging makatarungan ang Diyos sa pagtanggap sa pag-aalay niya ng buhay, Pero dahil ang Anak ng Diyos at ang nagkasalang Adan ay naging iisang kalikasan, ang kamatayan ni Cristo ay naging kamatayan ni Adan at naibigay nito ang hinihingi ng katarungan.

Permalink 1 Comment

Tunay na Pagkain o Maihahalintulad sa Tunay na Pagkain?

January 26, 2014 at 2:53 pm (Doctrinal) (, , )

Bilang paumpisa, hayaan nating si Jesus mismo ang magsabi nito mula sa sarili niyang bibig:

Sapagkat ang aking laman ay tunay na pagkain, at ang aking dugo ay tunay na inumin.

Talaga bang pagkain ang laman ni Jesus, na pwedeng isubo, nguyain, at lunukin, at maging bahagi ng sarili nating katawan gaya ng pangkaraniwang pagkain? Hindi ito isang surpresa sa isip ng isang mananampalatayang Katoliko dahil nauunawaan niya ang paghahangad ng Diyos na makipag-isa sa bawat isa. Hindi Siya nag-alangan na maging tao para lang tubusin ang tao. Hindi rin Siya tumigil doon, sa halip ay ibinigay ang sarili bilang pagkain. Ito ay dahil ang pagkain ay nagiging bahagi ng kumakain dito. Sa ganung paraan, si Jesus ay nagiging bahagi ng ating katawan habang ang biyaya ng buhay na dulot Niya ay tinatanggap din natin sa pamamagitan ng pagkain ng parehong laman. Dahil din sa pakikibahagi natin sa iisang Katawan ni Cristo sa anyong tinapay, tayo ay nagiging mga bahagi ng Kanyang Katawang Mistiko, at tayong lahat ay nagiging isang Katawan. Ito mismo ang dalangin ni Jesus nung sinabi niya:

Ama, maging isa nawa silang lahat. Kung paanong ikaw ay nasa akin at ako’y nasa iyo, gayundin naman, maging isa nawa sila sa atin.

Si Jesus ang tunay na Tinapay na nagmula sa langit, at hindi siya nagbibiro o nagsasalita sa simbolikong paraan tungkol dito. Binigyan Niya ito ng diin bilang pagpapahayag kung gaano ito kaseryoso at kaimportante.

Pakatandaan ninyo: malibang kainin ninyo ang laman ng Anak ng Tao at inumin ang kanyang dugo, hindi kayo magkakaroon ng buhay.

Hindi ilalagay ni Jesus ang buhay ng sinuman sa panganib dahil sa pagpapahula kung ang sinasabi Niya ay dapat tanggapin sa literal nitong kahulugan o sa ibang “maaaring” kahulugan nito. Mula pa sa Lumang Tipan hanggang bago Siya bumalik sa Ama ay ipinakita ng Diyos kung gaano kahalaga ang laman ng Anak ng Tao bilang pagkain.

Si Jesus ay pari ayon sa pagkapari ni Melkisedek, at bahagi ng linyang ito ang pag-aalay ng tinapay at alak na lubusang matutupad sa pag-aalay ng Katawan at Dugo ni Cristo sa bawat Eukaristiya. Ang tinapay at alak ni Jesus ang inilalarawan ng tinapay at alak ni Melkisedek. Ito ang pinagtutularan, ang orihinal (archetype), ang mismong bagay na walang ibang tinutukoy kundi ang kanyang sarili. Ang tinapay at alak na tinatanggap sa Eukaristiya ay hindi naglalarawan kay Jesus o sa kanyang paghihirap kundi si Jesus mismo. Ito ang dahilan kung bakit sinasamba ang Banal na Eukaristiya sa bawat tabernakulo at sa pagtanggap nito sa Komunyon. Hindi ito katulad ng mga imahe ni Jesus, dahil ito mismo si Jesus — ang Tinapay na bumaba mula sa langit, na sinimbolo rin ng manna sa panahon ni Moises.

Ang Paskwa at ang Pista ng Tinapay na Walang Lebadura ay tumuturo din kay Jesus na siyang Tinapay. Iniutos ni Yahweh na ipagdiwang ito hanggang sa katapusan ng panahon. Ang katuparan ng Paskwa ay ang pagdiriwang ng Eukaristiya, kung saan iniaalay ang tunay na Kordero at kinakain ang tunay na Tinapay. Ang Lumang Tipan ay anino lamang ng darating, at si Jesus ang katuparan nito.

Ang pangalang Betlehem kung saan isinilang si Jesus ay nangangahulugang “Tahanan ng Tinapay”, at hindi ito nagkataon lang. Sina Jose at Maria ay taga-Nasaret pero si Maria ay inabutan ng panganganak sa Betlehem. Sa gayon ay natupad ang propesiya ni Propeta Mikas:

Ngunit kahit na pinakamaliit ka, Betlehem Efrata, sa mga angkan ng Juda, mula sa iyo ko ibabangon ang siyang mamumuno sa Israel.

Bahagi ng plano ng Diyos na ang Tinapay na mula sa langit ay maisilang sa Tahanan ng Tinapay. Ito ay upang bigyang-diin at patotoo na Siya ang tunay na Tinapay na dapat kainin ng mga magkakaroon ng buhay. Hindi Siya sinisimbolo ng tinapay kundi Siya mismo ang Tinapay.

Hindi humingi ng paumanhin si Jesus, o itinama man ang pagkaunawa ng Kanyang mga tagapakinig, noong sinabi Niya sa kanilang, “Ang sinumang kumakain sa akin ay mabubuhay dahil sa akin.” Tama ang pagkaunawa nila, pero hindi ito matanggap ng kanilang katwiran. Iyon ay dahil hindi nila magawang maniwala nang lampas sa kaya nilang isipin o panghawakan. Ang konsepto ng pagkain sa laman ng isang tao ay lumalabag sa katwiran, at dahil hindi buo ang kanilang pananalig kay Jesus kaya hindi nila mapanghawakan ang katotohanan ng sinasabi Niya. Hindi naghabol o nagpaliwanag si Jesus sa mga naiskandalo sa kanyang mga salita. Sa halip ay kinuwestyon Niya ang kanilang pananampalataya: “Gaano pa kaya kung makita ninyong umaakyat ang Anak ng Tao papunta sa dati niyang kinaroroonan?” Katulad ng pagkain sa laman ng Anak ng Tao, ang Kanyang pag-akyat sa Ama ay mahirap mahawakan ng isip. Kung sa sinabi pa lang Niya ngayon ay hindi na sila makapaniwala, gaano pa kaya sa mga susunod na mangyayari?

Isa si Judas Iscariote sa mga naiskandalo at nawalan ng pananalig kay Jesus dahil sa katuruang ito. Ang totoo, ito lamang ang nag-iisang doktrina ni Jesus na nagdulot ng pagkawala ng malaking bahagi ng Kanyang mga tagasunod. Hindi dahil nagkamali sila ng pagkaunawa, kundi dahil di talaga nila magawang maniwala dito. Malamang na ang marami sa kanila ay umalis na galit na galit dahil “naloko” sila at ngayon lang nila nahalata. Hindi malayong mangyari na marami sa mga galit na sumisigaw ng “Ipako siya sa krus,” ay dating mga sumusunod sa kanya. Hindi na nakakagulat ang galit nila kay Jesus dahil pakiramdam nila ay nauto sila, at dahil nag-invest sila sa Kanya ng panahon at pag-asa para lang makarinig ng kalokohan sa bandang huli.

Bago ginawa ni Judas ang “dapat” niyang gawin ay tinanggap niya muna at kinain ang tinapay na isinawsaw sa alak mula kay Jesus. Pagkatapos nito ay agad siyang umalis para isagawa ang kanyang plano. Mababasa natin na, “nang matanggap ni Judas ang tinapay, pumasok sa kanya si Satanas.” Ipinapakita nito ang pakikipag-isa ni Judas kay Satanas dahil sa hindi niya pagkilala sa Katawan ng Panginoon. Dito tayo binibigyang babala ni San Pablo:

Kaya siyasatin ng tao ang kan­yang sarili bago kumain ng tinapay at uminom sa kalis. Kung hindi, kina­kain niya at iniinom ang kanyang sariling hatol sa di niya pagkilala sa Katawan. Ito ang dahilan kayat mara­­mi sa inyo ang mahi­hina, at masasaktin, at ma­rami na rin ang humi­himlay.

Sa kwento ng dalawang disipulo na nanggaling sa Emmaus, binibigyang-diin din ng kasaysayan at ng Ebanghelista kung saang bahagi ng pakikipag-usap nila kay Jesus nabuksan ang kanilang mga mata para makilala Siya. Matagal nila Siyang kausap, at ipinaliwanag pa Niya sa kanila ang mga Kasulatan, “simula sa mga aklat ni Moises hanggang sa mga sinulat ng mga propeta,” pero hindi nila Siya doon nakilala.

Nang siya’y kasalo na nila sa pagkain, dumampot siya ng tinapay at nagpasalamat sa Diyos; pagkatapos, pinagpira-piraso iyon at ibinigay sa kanila. Noon nabuksan ang kanilang mga mata at nakilala nila si Jesus, subalit siya’y biglang nawala sa kanilang paningin.

Ang pagkakilala nila at hindi pagkakilala kay Jesus ay hindi resulta ng mahinang mata o mahinang memorya. Sa umpisa pa lang ay sinabi na ng sumulat na, “siya’y hindi nila nakilala na para bang natatakpan ang kanilang mga mata.” At sa bandang huli ay sinuguro ni San Lukas na mahahagip ng bumabasa ang kanyang punto nung sinabi niyang, “Noon nabuksan ang kanilang mga mata.” Ang salitang “noon” ay tumutukoy sa pagpipira-piraso ni Jesus sa tinapay at pagbibigay sa kanila. Sa madaling salita, nakilala nila Siya sa paghahati-hati ng tinapay. Nandun Siya at doon may nangyayaring himala. [Isa pang paghahanda para ituro ang doktrina ng Eukaristia ay ang pagpaparami ng tinapay.]

Dito rin natin nakikita, nakikilala, at tinatanggap si Jesus — sa pagpipira-piraso ng tinapay o sa Eukaristiya. Nauunawaan natin ang tinapay at alak dito ay hindi lamang simbolo ng katawan at dugo ni Cristo, kundi si Cristo mismo — ang tunay na Pagkaing nagmula sa langit.

Sa mas marami pang bahagi ng Kasulatan at sa katuruan ng mga Ama ng Simbahan ay makikita natin kung gaano kadakila ang katotohanang ito.

Permalink 1 Comment

Banal na Eukaristiya at Sakripisyo sa Krus

January 23, 2014 at 12:35 am (Doctrinal) (, , , , )

Halos lahat ng di-Katolikong Cristiano ay nagkakamali sa pag-unawa tungkol sa relasyon ng Banal na Eukaristiya o Misa at ng Sakripisyo sa Krus ng Kalbaryo. Inaakala nilang ang Misa ay isang dagdag na aral ng Simbahan na lumalabag sa konsepto ng pagliligtas ni Jesucristo sa pamamagitan ng kanyang kamatayan sa Krus nang minsanan para sa lahat.

Hindi natin mapipilit ang iba na maniwala sa ating sasabihin dahil ang paniniwala ay madalas na mahirap baguhin. Ang taong nagtatangkang tumalikod sa sariling paniniwala ay dumadaan sa kamatayan ng sarili. Ito ay hindi isang madaling karanasan, at hindi rin madadaan sa pilit. Ganun pa man, bilang mga Katoliko, kailangan nating itama kung anuman ang hindi wasto sa personal nating paniniwala, dahil iisa lang ang katotohanan at kailangan nating maging tapat dito sa lahat ng oras. Alam natin kung saan matatagpuan ang katotohanan dahil iisa lang ang Simbahan na siyang haligi at saligan nito.

Ang pasyon o pagpapakasakit ng Panginoon, ang kanyang kamatayan, at muling pagkabuhay ay isang kaganapan sa dimensyon ng panahon at lugar. Minsanan lang itong nangyari at hindi na kailangang ulitin pa. Ito ang pinaniniwalaan natin, hindi lang dahil sinabi ng mga Apostol, kundi dahil alam natin na ang Diyos ay walang-hanggan at ang pagka-Diyos ni Jesus ay kumikilos sa kawalang-hanggan. Ang pagpapakasakit na kanyang ginawa, bagamat nasasakupan ng panahon, ay patuloy na nagaganap sa harapan ng Diyos na siyang Hukom ng lahat. Anupa’t si Jesus ay nakikita sa langit bilang, “isang Korderong nakatayo na ang anyo ay tulad sa pinatay na.” Bagamat buhay, patuloy niyang iniaalay ang sarili bilang pinatay na tupa. Hindi masusukat ng isip ang ganitong pag-ibig sa atin ng Diyos, pero ang magagawa na lang natin ay magpasalamat sa lahat ng oras at pagkakataon. Kung si Jesus ay hindi Diyos, maging ang sarili niya ay hindi niya magagawang iligtas mula sa kasalanan. Pero dahil siya ay Diyos, nagawa niyang ialay ang kanyang kabuuan, hindi bilang Diyos sa harapan ng Ama, kundi bilang kasalanan para sa kapatawaran ng ating mga kasalanan.

Ang Banal na Eukaristiya ay Sakramentong itinatag ni Jesus sa huling hapunan bago siya pumasok sa Kanyang pasyon. Ito ang kaganapan ng hula ni Propeta Malakias: “At ngayon, mula sa pagsikat hanggang sa paglubog ng araw, dinadakila ng mga bansa ang aking Pangalan. Kahit saa’y nasusunog ang insenso bilang dalisay na alay sa aking Pangalan.” Walang ibang dalisay at katanggap-tanggap na alay kundi ang pag-aalay ni Jesucristo ng Kanyang sariling buhay. Hindi ito mahihigitan ng anumang panalangin at papuri ng pinakabanal na tao. Bagamat minsanan lang nangyari ang kamatayan ni Jesus, ito ay nagaganap “mula sa pagsikat hanggang sa paglubog ng araw” at sa lahat ng bansa. Iyon ay sa pamamagitan ng Banal na Eukaristiya, kung saan ang Sakripisyo ni Jesus ay naisasangayon o dinadala sa kasalukuyan mula sa kawalang-hanggan. Ang paring nangunguna sa pag-aalay ng Sakripisyo ay kumakatawan kay Jesus na siya ring nagsilbing Dakilang Saserdote habang iniaalay ang Kanyang sarili sa Krus na altar. Sa pamamagitan din ng Eukaristiya natutupad ang sinabi ni Jesus na, “sasambahin ninyo ang Ama hindi na sa bundok na ito o sa Jerusalem,” dahil ang pinakamataas na uri ng pagsamba sa paningin ng Diyos ay magaganap sa lahat ng bansang naghahandog ng Sakripisyo ni Jesus. Dito natin mauunawaan na kailangang gawin araw-araw ang pag-aalay na ito, hindi bilang pag-uulit kundi bilang pagsasangayon. Ito ang dahilan kung bakit sinabi ng Panginoon, “Gawin ninyo ito bilang pag-alaala sa akin.” At ipinaliwanag sa atin ni Apostol Pablo kung bakit natin ito dapat gawin: “Sapagkat tuwing kakain kayo ng tinapay na ito at iinom sa kopang ito, ipinapahayag ninyo ang kamatayan ng Panginoon hanggang sa kanyang muling pagparito.” Ang pagpapahayag na ito ang tinatawag nating “pagsasangayon”. Hindi ito katulad ng pag-alala o pagbabalik sa isip ng isang nakalipas na pangyayari; ito ay isang aktwal na karanasan ng katotohanan. Sa pakikibahagi sa Eukaristiya ay totoong iniaalay natin si Jesus sa Ama kung paanong inialay Niya ang sarili sa Kalbaryo. “Ganyan ang uri ng pagsambang ninanais ng Ama,” at hindi natin ito kailangang gawin sa Jerusalem o sa bundok ng mga Samaritano. Ito ang ginagawa ng mga Cristiano mula pa noong panahon ng mga Apostol, kung saan “araw-araw silang nagsasama-sama nang matagal sa Templo, at sa kanilang mga tahanan din sa paghahati ng tinapay.” Sa pamamagitan nito, dinadakila ng mga bansa ang pangalan ng Diyos.

Sa huli, tanging sa Eukaristiya lamang maaaring matupad ng isang disipulo ang turo ng Panginoon tungkol sa pagkain sa Kanyang laman na siyang tunay na Tinapay na nagmula sa langit. Tungkol dito ay sinabi Niya, “Pakatandaan ninyo: malibang kainin ninyo ang laman ng Anak ng Tao at inumin ang kanyang dugo, hindi kayo magkakaroon ng buhay…Sapagkat ang aking laman ay tunay na pagkain, at ang aking dugo ay tunay na inumin.” Alam ni Jesus na marami ang maiiskandalo dahil sa katotohanang ito, pero hindi siya pwedeng magsinungaling para sa kanila. Sila ang kailangang mamili kung tatanggapin nila nang buo ang mga salita ng Panginoon o mas pipiliin nilang hindi maniwala.

Permalink Leave a Comment

Divorce Naman

January 18, 2013 at 8:50 pm (Commentary, Doctrinal, Moral)

Pagkatapos ng Reproductive Health Bill, atat na ang mga “death culture” lawmaker na pagdebatihan at isabatas ang diborsyo sa bansa. Hindi na ito bago sa pandinig ng mga pro-life group, dahil sa umpisa pa lang ay bistado na ang intensyon ng mga nasa likod nito. Kailangan lang nilang maipilit ang RH law sa isang bansa, at ito na ang magsisilbing pinto para maipasok ang mga polisiyang gusto nilang ipatupad sa lahat. Sa kaso ng Pilipinas, pinakamadaling isulong ang divorce dahil mas madaling manipulahin ang damdamin ng mga Filipino tungkol sa mga relasyon. Sunod dito ay homosexuality at abortion. Siguro ay magiging panghuli na sa priority ng mga mambabatas na ito ang euthanasia o pagpatay sa mga may sakit. Asahan na rin na kung tuluyang maipatutupad ang RH Bill ay magkakaroon tayo ng kultura kung saan ang pagkakaroon ng higit sa dalawang anak ay magiging kahiya-hiyang estado, at ang fertility ng mga babae at lalaki ay susubukang kontrolin ng gobyerno sa paraang totalitarian.

Women’s Right and Women Empowerment
Ang divorce, tulad ng “reproductive health” at abortion, ay isinusulong sa ngalan ng women’s rights at ng women empowerment—mga katagang may positibong tunog pero negatibo ang intensyon at epekto. Ang human rights ay karapatang likas ng tao—babae man o lalaki. Ang paglikha at pagamit ng salitang “women’s rights” ay hindi totoong nagsusulong sa karapatan ng kababaihan, sa halip ay humahati sa natural na pagkakaisa ng mga lalaki at mga babae bilang myembro ng sangkatauhan. Idinadahilan ng mga feminist, at ng mga may simpatya sa kanila, na ang lipunan ay kumikilala lamang sa mga lalaki at nagwawalang-bahala sa mga babae bilang mga tao, kung kaya hindi lubusang nare-recognize ang kanilang karapatan. Ganun pa man, sa ganoong sitwasyon, ang problema ay wala sa pagkilala ng karapatan kundi sa pagkilala ng kalikasan. Ang pagsasabing ang mga babae ay may mga karapatang bukod o iba kaysa sa likas na mga karapatang pantao ay pagsasabi na rin na sila ay hindi bahagi ng sangkatauhan. Ito ay salungat sa mismong layunin ng kanilang pakikipaglaban. Kung ang problema ay iniitsapwera ka ng lipunan na parang hindi ka katulad ng iba, bakit ka gagawa ng hakbang na lalong magbubukod sa iyo sa iba? Hindi ba’t ang layunin ay maipakita sa lahat na ang mga babae ay kasintao rin ng lahat ng tao? Kung mag-iimbento tayo ng mga “karapatan” na espesyal para sa kababaihan, parang tayo na rin ang nagsabi na iba ang human rights sa women’s rights—iba ang tao kaysa sa babae. Kasunod niyan, agresibo na rin isusulong ang LGBT rights o ang mga karapatang pang-bakla, tomboy, bisexual, at transgender. Ang mangyayari ay magkakaroon ng mga karapatan para sa tatlong grupo ng mga nilalang: human rights, women’s rights, at LGBT rights. Ang layunin natin ay kilalanin ang pagiging tao ng bawat tao, sila man ay lalaki, babae, bakla o tomboy; pero dahil sa walang katapusang pag-iimbento ng mga tinatawag na “karapatan”, lalo lang nagiging iba ang dati nang itinuturing na iba. Ang pagkakaiba lang ngayon ay mas kinikilala na ang mga tinatawag nilang “karapatan” pero iba pa rin sila. Parang walang pinagkaiba sa mundo ng M.I.B. kung saan malayang nakikipamuhay ang mga alien at kinikilala ang kanilang mga karapatan, pero sa pagkilalang ito ay hindi sila nagiging mga tao; sila ay mga alien pa rin na may mga karapatang iginagalang ng mga tao. Sa pagkakaroon ng women’s rights at LGBT rights, sino na lang ang walang special rights? Ang mga lalaki. Ibig sabihin, sa kanila yung human rights. Sila lang ang tao. Kaya nahati na tayo sa apat na kalikasan: tao, babae, sirena, at t-bird—o baka meron pang iba. Mabuti nga sa Pilipinas dahil maraming mga babae at lalaki na tao ang tingin sa mga babae; di tulad sa ibang lugar na mapababae o mapalalaki ay sanay na sa kultura at indibidwal na pananaw na ang mga babae ay mas mababang uri. Kung lubusan natin ipapasok sa ating bansa ang ideolohiya ng mga feminist, lalo lang magiging malala ang pagkakahati-hati sa ating lipunan sa pag-itan ng mga makababae at mga makalalaki.

Kaagapay ng women’s rights ay ang tinatawag na women empowerment. Mabuti sana ito dahil kinikilala nito ang potensyal ng sangkababaihan, pero dahil madalas ay may impluwensya ng mga feminist ang pakahulugan at aplikasyon nito, ito ay nagiging makasarili at hindi makatao. Alam natin na anumang hindi makatao ay hindi totoong makababae dahil ang ating kababaihan ay mga tao din. Anumang lumalabag sa karapatang pantao ay lumalabag din sa karapatan ng mga babae. Ang totoong empowerment ay naaayon sa likas na kakanyahan ng isang indibidwal at ito ay dapat na may positibong epekto tulad ng paghasa ng talento at mga kakayahan. Hindi kasali dito ang pagmanipula sa fertility, pagpatay sa mga batang nasa sinapupunan, at ang pagwasak ng pamilya o relasyong mag-asawa. Walang sinuman ang may likas na karapatang gawin ang mga ito dahil labag ito sa karapatang pantao at sinisira nito ang lipunan na nakasalig sa bawat pamilya.

Natural Law
May mga bagay na alam nating hindi kayang sakupin ng kapangyarihan ng tao tulad ng mga batas ng kalikasan. Mapapahamak ang sinumang magwawalang-bahala sa “batas ng gravity” dahil hindi niya alintana kung anong mangyayari sa kanya kapag lumabas siya sa bintana ng ika-20 palapag at maglakad sa hangin. Maaari niyang balewalain o subukang labagin ang batas na ito pero ang konsekwensya nito ay mananatili at hindi magbabago. Hindi man kilalanin ng tao na ang apoy ay nakakasunog, walang magbabago sa apoy at sa epekto nito. Masusunog pa rin ang balat o laman ng taong masisilaban nito. May kakayahan tayong gamitin ang mga bagay sa mundo pero kailangan nating manatili sa hangganan ng mga batas na sumasakop sa mga ito. Ganito rin ang kasal. Ang lalaki at babae ang nagkakasal sa kanilang sarili pero hindi nangangahulugang ito ay sa pag-itan lamang nilang dalawa. Katunayan, walang bisa ang pag-iisang-dibdib kung walang saksi. Hindi rin maaaring kung sino-sino lang ang sumaksi sa aktong ito. Siya ay dapat na may kaukulang kapangyarihan na kinikilala o ibinigay ng Estado o ng relihiyong kinaaaniban ng magpapakasal. Ang kapangyarihang ito ay hindi nagmula sa mismong relihiyon o Estado; ito ay nagmula sa Diyos na nagtakda ng saligang batas para sa lahat, at ipinamamahala sa human authorities. Hindi ito kapritso lamang ng mga Ama ng bansa o ng mga mambabatas, sa halip ay pagkilala sa mas mataas na Kapangyarihan na sumasakop sa lahat. Sa ating bansa, ang pagkilalang ito ay pinatutunayan ng mga paunang salita sa ating Saligang Batas.

Ayon sa pagkilala ng Estado sa batas ng kalikasan, ang pag-aasawa o kasal ay isang institusyon na hindi maaaring labagin at hindi rin malulusaw, maliban ng kamatayan. Hindi maaaring labagin. Ibig sabihin ay walang anumang akto o batas na maaaring gawin ang sinuman kung ito ay salungat sa likas na kalagayan at kahulugan ng pag-aasawa. Ang kasal ay tumutukoy sa pag-iisa (union) ng isang lalaki at isang babaeng nagmamahalan at bukas sa pagtatatag ng isang pamilya. Dito ay nangangako ang magkapareha ayon sa kanilang paniniwala na sila ay mananatiling isa hanggang sa paghiwalayin sila ng kamatayan—“till death do us part”—kung kailan ang kontrata o kasunduan ay kusang nawawalan ng bisa. At obviously, salungat sa paniniwalang ito ang konsepto ng diborsyo, kung saan pinawawalang-bisa sa kapangyarihan ng tao ang isang balidong kontrata na pinagtibay ng batas natural. Ang ganitong akto ay katulad ng pagsunggab o paglangoy sa naglalagablab na apoy. Ito ay isang pagtatangkang baguhin ang kalikasan ng isang bagay na lampas sa nasasakupan ng tao.

Maaaring may isang mapagmarunong na magsasabing, “Kayang labagin at paglalangan ng tao ang kalikasan, anupa’t nagagawa niyang lumipad sa kabila ng batas na nagsasabing ang lahat ng inihahagis pataas ay walang ibang pupuntahan kundi sa ibaba.” Ganitong mag-isip ang ilang mga nagsasabing sila ay “scientific people”. Hindi naiisip ng mga taong ito na ang mga formula at mga law na sinusundan ng mga imbentor at siyentista ay hindi nagmula sa kanilang sarili kundi natuklasan lamang nila. Ang batas ng Pisika, halimbawa, ay kalipunan ng mga batas natural na may kinalaman sa pagkilos ng mga bagay. Ito ay mga batas ng kalikasan at hindi mga batas na nilikha ng tao. Natural lang na magawang lumipad ng tao kung alam niya ang mga batas sa paglipad. Hindi ito paglabas sa nasasakupan ng batas. Hindi nangangahulugan na ang tao ay maaaring maging “above the Law”. Gravity is inviolable, and so is marriage.

Divorce and Practicality
Mayroon lang iisang malaking argumento ang mga nagsusulong ng diborsyo sa Pilipinas, at ito ay ang paniniwala nilang may mga kasal (pagsasamang mag-asawa) na hindi na maaaring kumpunihin. May katotohanan rin sa argumentong ito, dahil may mga taong hindi talaga nakahandang pagbutihin ang sarili o ang anumang bagay sa kanyang paligid. Ganun pa man, hindi natin maaaring isulat ang mga batas ng bansa ayon sa idinidikta ng ating emosyon o para lamang sa mabilisang remedyo kahit na labagin nito ang ating kalikasang tao at ang batas natural na sumasakop dito. Ang pag-atake sa natural na layunin ng mga bagay ay hindi kailanman magbibigay sa atin ng totoong pakinabang.

Ganito ang paulit-ulit nating maririnig mula sa mga nagtutulak ng diborsyo sa Pilipinas:

“Mas masama sa bata na nakikita niya araw-araw nagbubugbugan yung kanyang mga magulang.”

“Maraming factors sa ating lipunan na nag-uukok at nagwawasak na ng pamilya. Kaya yung sa mga pamilyang ang tingin natin ay nagkakaroon na ng hindi pagkakaunawaan, nagkakaroon na ng life threatening situation lalo na sa kababaihan, dapat may remedy sila na makakaalis sila sa ganung sitwasyon.”

Gamit ang mga argumentong ito ay sinasabi nilang kailangang magkaroon ng diborsyo sa ating bansa. Para sa ilang mga Filipinong mag-asawa, na nasa nakakapagod at di-pamilyar na mga sitwasyon, ang mga argumentong patungo sa diborsyo ay mukhang makatwiran at katanggap-tanggap, lalo na kung ito ay nagmula sa bibig ng mga taong atat na atat paghiwalayin ang mga mag-asawa at ang mga pamilya.

Ganun pa man, ang unang tanong ay gaano ba kapraktikal ang diborsyo? Ito ba ay magbibigay ng kasiguruhang mapapabuti ang dalawang partido at ang kanilang mga anak? Ang mga gulo at sigalot ba sa unang kasal ay hindi na mauulit sa ikalawang kasal? Wala na bang magiging ikatlo, ikaapat, at ikalimang kasal? Kung sinasabi ng bawat partido na nagkamali sila ng napiling mapangasawa, hindi na ba sila magkakamali sa susunod?

Ayon sa panukalang Divorce Bill, walang limitasyon ang bilang ng paghahain at pagproseso ng diborsyo. Hindi ba’t ipinakikita lang nito ang realidad na hindi nangangahulugang titigil na sa pagkakamali ang isang indibidwal sa ikalawang ulit niyang pagpapakasal? Dahil kung mayroong ganung kasiguruhan, hindi na kailangan ang ikalawa, ikatlo o higit pang bilang ng pakikipagdiborsyo.

Ibig bang sabihin ay dapat tiisin na lang ang masamang sitwasyon ng mag-asawa? May kanya-kanyang paraan tayo ng pag-aayos sa ating mga problema, pero hindi kasama doon ang pagpapakita ng kawalan ng pakialam at ang pagtakas sa sitwasyon. Hindi kusang mawawala ang anumang problema sa pamamagitan lamang ng pagpapanggap na hindi ito umiiral—na okay ang lahat. Hindi rin ito masosolusyunan sa pamamagitan ng pag-iisip na wala na itong pag-asa. “Ang umaayaw ay hindi nagwawagi,” sabi nga. Maraming paraan para ayusin ang pagsasama ng mag-asawa; ang diborsyo ay hindi isa sa mga iyon, dahil wala itong naaayos. Para sa lahat ng uri ng suliraning unti-unting sumisira o nakasira na sa samahang mag-asawa, maaari nilang subukan ang programa ng Retrovaile. Hindi na dapat pang hintayin na dumating sa puntong pagod na ang magkabilang panig, at wala nang maisip na paraan kundi isuko ang relasyon.

Kung talagang hinihingi ng pagkakataon ang agarang paghihiwalay, hindi ito ipinagbabawal ng batas. Anumang oras, sa anumang dahilan, ay maaaring umalis ang isa sa mag-asawa para bigyan ng panahon at espasyo ang isa’t isa. Ang hindi pagkakasundo sa ganitong areglo ay maaari din idaan sa legal na paraan tulad ng kung sino ang mananatili sa bahay at kung kanino maiiwan ang mga anak. Kung mayroon namang pagbabanta mula sa partidong ayaw makipaghiwalay, pwede rin itong ihingi ng tulong sa punong-barangay o sa pulisya. Kung pagkatapos ang mga counseling ay wala na talagang balak magsama ang mag-asawa—nagkapatawaran man o hindi—isasampa ang kaso ng legal separation para ideklara ng batas na sila ay nagkasundong maghiwalay at may mga kondisyong susundin.

Dahil doon, wala nang dahilan para sabihing “nagbubugbugan” pa ang mag-asawa, o nakikita ng mga anak na araw-araw silang nag-aaway, o na ang pamilya ay nagkakaroon ng “life-threatening situation”. Ganun pa man, ang mag-asawa ay mananatiling kasal sa isa’t isa dahil ang bigkis na nagbuklod sa kanila ay hindi na sakop ng kapangyarihan ng tao. Walang sinuman ang may karapatan o autoridad na magpawalang-bisa ng isang balidong kasal. Lahat ng diborsyo o paglusaw sa bisa ng kasal ay ilusyon lamang. Ang katulad nito ay ang pagpapawalang-sala ng masamang hukom sa isang kriminal na gumawa ng krimen sa harap ng isang batalyong saksi. Sa madaling salita, ito ay isang malaki at garapalang paglolokohan lamang, na hindi kailanman magiging totoo o magkakaroon ng bisa.

Playing the Catholic Card
“Ang Simbahan ay may annulment of marriage din.”

“Karamihan sa mga pabor sa divorce ay Katoliko.”

“Kahit sa Italy kung nasaan ang Vatican, may divorce.”

Panis at nabubulok na ang istilo ng mga samahang malisyosong nagsusulong ng “kultura ng kamatayan”. Noong RH Bill ang nasa kainitan ng debate, ganito rin ang mga linyang narinig natin sa mga nagtutulak nito: “Pinapayagan din ng Simbahan ang ‘natural contraception,’” “Pinakamalaking porsyento ng pabor sa RH Bill ay mga Katoliko,” “Sa panahon ni Benedict XVI ay naging maluwag na ang Simbahan sa pagamit ng condom sa mga piling pagkakataon.” Ganyang tema din ang gagamitin nila sa mga susunod nilang agenda. Nagsimula pa kay Margaret Sanger at sa NARAL ang ganyang taktika, at simbaho na ng basura, pero yan pa rin ang ginagamit ng mga taong ito dahil sa maraming pagkakataon ay epektibo pa rin ito. Pero epektibo man o hindi, nananatili itong kasinungalingan at desperadong pagpupumilit na paniwalain ang marami na ang mali ay nagiging tama minsan, depende sa sitwasyon.

Walang kapangyarihan ang Simbahan, o ang sinuman, na ipawalang-bisa ang kasal na likas na may bisa. Ang tanging pwedeng gawin ng pamunuan ng Simbahan ay ideklarang walang bisa ang kasal na talagang walang bisa sa umpisa pa, o kaya ay nawalan na ng bisa dahil ang isang partidong matagal nang nawawala ay inaakalang patay na.

Ang pag-ayon ng sinumang Katoliko, kaunti man o marami, ay walang kinalaman sa kawastuhan ng katuruang Katoliko. Maniwala man ang lahat ng tao na ang isa at isa ay tatlo, mananatili pa rin itong dalawa. Hindi ang tao ang pinagmumulan ng katotohanan. Ang tangi niyang magagawa ay tuklasin at gamitin ito, pero hindi niya ito mababago.

Wala rin kinalaman ang lokasyon ng Vatican sa katuruan ng Simbahan tungkol sa diborsyo. Si Lot na pamangkin ni Abraham ay nakatira sa gitna ng mga taong isinumpa dahil sa walang kapantay nilang pagkamakasalanan, pero hindi iyon nangangahulugan na sumasang-ayon si Lot sa paraan ng kanilang pamumuhay. Ipinauna na ni Jesus na ang mga Cristiano ay mamumuhay na parang mga tupa sa piling ng mga asong lobo.

Christian Teaching on Divorce
“Hindi ba masama sa paningin ng Diyos ang diborsyo?” Ito ang tanong sa isang Protestanteng pastor (o baka pastor-pastoran lang) tungkol sa isyu ng divorce. Ang mabilis na sagot na pastor ay, “Ang masama ay yung nagpapatayan kayong mag-asawa at nakikita pa ng mga anak.” Wala naman nagsasabing hindi yun masama, pero hindi naman iyon ang itinatanong. Ang tanong ay kung masama ba sa paningin ng Diyos ang diborsyo—oo o hindi lang ang sagot. Sa tanong na, “Kasalanan ba ang paggamit ng contraceptives,” ang sagot ng mga pro-RH na Protestanteng pastor ay, “Mas malaking kasalanan yung magsisilang ka ng sanggol na hindi mo kayang buhayin.” Wala naman nagsasabing mabuti iyon, pero ang tanong ay tungkol sa moralidad ng contraception.

Kahit anong manipulasyon ang gawin sa pagsagot tungkol sa katuruan ni Cristo, hindi magbabago ang katotohanan. Pwedeng dayain ng tao ang kanyang sarili pero hindi niya pwedeng dayain ang Diyos. Ikinakatwiran din ng mga nagkukunwaring tagapag-akay sa Diyos na may diborsyo na sa lumang tipan pa lamang. Ipinapakita lamang nito kung gaano kaignorante ang mga taong ito tungkol sa kalooban ng Diyos.

Ang kasal ay kasunduan sa pag-itan ng isang lalaki at isang babae ni sinasaksihan at pinagtitibay ng Diyos. Lahat ng pangako at panatang ginagawa natin ay hindi lamang natin sinasabi sa ating sarili o sa ibang tao; ginagawa natin ito sa harapan ng Diyos na nakakakita ng lahat. Ang pagtataksil o hindi pagtupad sa mga pangakong ito ay nangangahulugan ng paghamak sa pag-iral, presensya, at karangalan ng Diyos. Dahil dito kaya sinabi ni Propeta Malakias na ang Diyos ay galit sa diborsyo, at ito ay itinuturing niyang karahasan laban sa babaeng asawa. Hindi mangmang ang Diyos, at alam niya ang sinasabi niya. Ang mga taong nagmamarunong at nagtatangkang manipulahin ang salita ng Diyos ay silang mga mangmang at hangal. Ang katulad nila ay ang mga Pariseo na nag-aakalang si Moises ay gumawa ng batas na pumapabor sa diborsyo.

Sa harap ng lahat ay lininaw ni Jesus na gumawa si Moises ng batas tungkol sa diborsyo, hindi para ipahiwatig na ito ay katanggap-tanggap sa Diyos, sa halip ay para kontrolin ang pagiging talamak nito sa kanyang panahon. Sinabi ni Jesus, “Alam ni Moises na matigas ang inyong puso kaya pinayagan kayong diborsiyuhin ang inyong mga asawa.” Bago iyon ay ipinaalala niya sa kanila ang kalikasan at layunin ng kasal: “Sa simula’y ginawa sila ng Maykapal na lalaki at babae, at sinabi rin nitong iiwanan ng lalaki ang kanyang ama at ina, at pipisan sa kanyang asawa, at magiging iisang katawan ang dalawa? Kung gayo’y hindi na sila dalawa kundi iisang katawan lamang; kaya huwag paghiwalayin ng tao ang pinagbuklod ng Diyos.”

Malinaw ang sinabi ni Jesus: “Huwag paghiwalayin ng tao ang pinagbuklod ng Diyos.” At malinaw din ang babala ni Propeta Malakias: “Ang Diyos ay galit sa diborsyo.” Paikut-ikutin man ng mga mangmang ang aral ng Biblia tungkol sa paghihiwalay, sa pagsasabing, “Ito at iyan ang masama,” walang magbabago. Ipinapahamak lang nila ang kanilang sarili dahil sa pagsasabi nilang ang Diyos ay sinungaling at sa pag-aakalang pwede nila siyang malinlang.

Permalink Leave a Comment

Ang RH Bill at ang mga Katoliko

June 15, 2011 at 1:34 pm (Commentary, Doctrinal, Moral)

“Ang hindi panig sa akin ay laban sa akin, at ang hindi nagtitipong kasama ko ay nagpapangalat” (Lucas 11:23).

 Tayo ay mga Cristiano hindi lamang isang araw sa isang linggo, kundi sa lahat ng araw, oras, at pagkakataon. Hindi mahalaga kung ikaw ay politiko, may-bahay, basurero, kasambahay, driver, abogado o ano pa man; bilang binyagang Katoliko, tungkulin nating mamuhay nang naaayon sa mga utos ni Jesus at maging kabahagi ng kanyang gawaing pagliligtas. Nagbabala si Cristo na ang Cristianong walang pakialam at pakikibahagi sa mga gawain kanyang Panginoon ay nagiging pabigat at nagkakasala. Sa usapin ng RH Bill, hindi pwedeng “no comment” tayo, dahil alam natin na kung hindi ito mabuti, ito ay masama, at hindi tayo maaaring manahimik sa gitna ng kasamaang ito. Bilang Cristiano, tayo ay tinawag upang makibahagi sa pagsusulong ng katotohanan, kalayaan, at katarungan dahil sa ganitong paraan natin maipakikilala ang Diyos sa lahat. Sa kabilang banda, ang pananahimik at pagpapadala sa maling agos ay tulad din ng pagsasabing, “Wala na tayong pag-asa dahil walang Diyos…bahala na!” Ito ay pag-insulto sa pag-ibig ng Diyos na tumawag sa atin para makibahagi sa kanyang kaganapan. Sa gitna ng kaguluhang at pagkakabaha-bahaging dulot ng RH Bill, kailangan natin manindigan at magkaroon ng panig. Hindi natin gustong marinig mula kay Jesus sa huling araw: “Alam ko ang iyong mga gawa. Hindi ka malamig ni mainit man. Higit na mabuti kung malamig o mainit ka. Ngunit maligamgam ka at hindi malamig ni mainit, kaya isusuka kita sa aking bibig” (Pahayag 3:15-16).

“Sumasampalataya ako…sa banal na Simbahang Katolika…”

Bilang mga Katoliko, ipinahahayag natin ang ating paniniwala sa mga turo ng Simbahang Katolika bilang institusyon na walang ibang nagtatag kundi si Jesus. Pinanampalatayanan natin na ang Iglesyang ito ay ang “haligi at saligan ng katotohanan” (1 Timoteo 3:15), at “ang pintuan ng daigdig ng mga patay ay hindi magtatagumpay laban sa kanya” (Mateo 16:18). Naniniwala tayong ang kanyang mga turo tungkol sa pananampalataya at moralidad ay walang pagkakamali, libo-libong taon man ang lumipas. Tatangkain ng Masama na iligaw ang marami patungo sa mga maling turo, pero hanggang sa huli ay mananatiling tapat ang Esposa ni Cristo – ang Simbahan. Kaya bilang paalaala at babala sa ating lahat, hindi tayo dapat maligaw sa ibang simbahan, kahit pa ito ay nagtataglay ng pangalang “katoliko”. Hindi ganap na basehan ang presensya ng isang obispo o grupo ng mga obispo para masabing sila ay kumakatawan sa Simbahan. Ang kolehiyo, halimbawa, ng mga obispo sa Amerika at sa Canada ay hindi na kumakatawan sa kaganapan ng pananampalatayang Katoliko, at hindi na ganap na kaisa ng  Simbahan. Matatagpuan ang tunay na Simbahan, at ang dalisay na katuruan, kung nasaan ang batong kinatatayuan nito. Kaya may kasabihang, “Ubi Petris, ibi Ecclesia” – Kung nasaan si Pedro, naroon ang Simbahan. Ang tunay na Simbahan ay tumutukoy sa kalipunan ng mga obispo, pari, at mga mananampalataya na may lubos na pakikipag-isa sa Santo Papa. Sinumang Katoliko na tahasang sumasalungat sa sinasampalatayanan ng buong sambahayan ng Diyos ay nagtatakwil sa kanyang sarili bilang Cristiano.

Hindi maitatanggi ang kapintasan ng mga mananampalatayang layko at pari, yayamang sila ay mga tao pa rin. Dahil dito, ang Simbahan ay inaakusahan ng pagiging mapagkunwari. Gayunman, ang bintang na ito ay nagmumula sa kawalan ng alam. Ang Simbahan, bagamat banal dahil sa presensya at pagpuspos ng Espiritu Santo, ay binubuo ng mga taong hindi perpekto. Alam ni Jesus na ang Simbahan ay may bahaging-tao, at marami sa mga kasapi nito ay hindi magiging tapat – gaya ni Judas Iscariote; ang iba naman ay paminsan-minsang maduduwag – tulad ni Pedro at ng mga apostol; habang ang iba ay maiiskandalo sa kanilang makikita at tuluyan nang hihiwalay. Hindi dapat mangyari sa atin ang alinman sa mga ito. Si Cristo lamang ang daan, katotohanan, at buhay, at iisa lang din ang Simbahang itinatag niya sa bato. Sa gitna ng mga iskandalo at mga kontrobersya, dapat nating alalahanin ang tanong ni Pedro, “Panginoon, kanino kami pupunta?” (Juan 6:68) dahil “walang Diyos maliban sa isa” (1 Corinto 8:4). Hindi dahilan ang kasalanan o kahinaan ng mga myembro ng Simbahan para pagdudahan, salungatin, at itakwil natin ito. Hindi ito lipunan ng mga taong hindi marunong magkamali, at kahit na umalis ka dito at bumalik, hindi pa rin mababawasan o madadagdagan ang mga perpektong tao dito dahil tulad mo, ang mga nandito ay may kanya-kanyang antas ng kahinaan.

Dapat ipako natin ang paningin sa mga turo ng Simbahan, sa halip na sa mga bagay na hindi nasusunod ng mga myembro nito. Titigan natin ang kasaysayan ng mga taong tinanghal na kagalang-galang, pinagpala, at banal, sa halip na ubusin ang oras, lakas, at diwa ng pag-asa sa pamimintas sa kakulangan ng iba. Tayo ay mga handog sa loob ng templo na bagamat may karumihan ay walang kakayahang dungisan ang altar. Ang altar na ito ang dumadalisay sa atin, at hindi tayo o sinuman ang makapagpaparumi dito. Kahit ano pa ang kahinaan ng mga namumuno sa Simbahan, hindi nito mababago ang katotohanan na ang boses ng Simbahan ay ang boses ng Diyos. Kaya nagbabala si Jesus tungkol dito: “Ang nakikinig sa inyo ay nakikinig sa akin, at ang di-tumatanggap sa inyo ay di-tumatanggap sa akin” (Lucas 10:16). Hindi natin ito pwedeng pasinungalingan dahil lang ayaw nating sumang-ayon sa turo, pamantayan, at disiplina ng Simbahan.

“Ang bawat tao’y dapat pasakop sa mga pinuno ng pamahalaan” (Roma 13:1).

Sa pangkalahatan, ang gobyerno ay ibinigay ng Diyos para sa ikabubuti ng tao. Ito ang namamahala sa pagpapatakbo ng isang bansa o bayan, sa paggawa at pagpapatupad ng batas, sa kaban ng yaman, at sa mga pangangailangan ng komunidad. Ang pagpapasakop sa pamahalaan ay pakikiisa sa layunin nitong tulungan ang bawat mamamayan na maging produktibo at mabuting kasapi ng lipunan. Kaya nga, kung pinoprotektahan ng Estado ang kalayaang pangrelihiyon, itinuturo naman ng Simbahan ang paggalang sa pamahalaan dahil ito ang kalooban ng Diyos.

“Wala kang anumang kapangyarihan sa akin kung hindi ito ibinigay sa iyo mula sa itaas” (Juan 19:11).

Bagamat ang pamahalaan ay may kapangyarihan sa mga nasasakupan nito, ang kapangyarihang ito ay hindi ganap at hindi nagmumula sa sarili. Ang Saligang Batas ng Pilipinas ay kumikilala sa katotohanang ito at ipinahahayag nito sa panimulang bahagi: “Kami, ang nakapangyayaring sambayanang Pilipino, na humihingi ng tulong sa Makapangyarihang Diyos…” Kinikilala nito ang katotohanan na ang kapangyarihan ng Estado ay nagmumula sa Diyos at hindi ito dapat gamitin para para labagin ang batas ng Diyos mismo.

“Kayo na ang humatol kung ano ang tama sa paningin ng Diyos: ang sumunod sa inyo o sumunod sa Diyos?” (Gawa 4:19)

Makikita natin sa kasaysayan na may mga pagkakataong nakakalimutan ng gobyerno ang pinagmulan at tungkulin nito, kung kaya minsan ay ang Diyos mismo ang kanilang kinakalaban. Sa ganitong mga pagkakataon, magiging kasalanan para sa ating mga Cristiano ang pag-ayon sa pamahalaan dahil nangangahulugan ito ng pagsalungat sa Diyos.

“Hindi maaaring di namin ipahayag ang aming nakita at narinig” (Gawa 4:20).

Tungkulin ng bawat tao na magsabi ng totoo at mamuhay sa katotohanan. Misyon naman ng Simbahan na ipahayag ang tinanggap nitong katotohanan, at tutulan, salungatin, at itama ang anumang kasinungalingan tungkol sa Diyos, sa tao, at sa relasyon ng tao sa Diyos. Ang pananahimik sa gitna ng mga kasinungalingan ay pagtataksil sa tungkuling iniatang ni Jesus na ipangaral ang katotohanan at palayain ang mundo sa pamamagitan nito. Sa liwanag ng Espiritu Santo at ng dalawang-libong taong karunungan ng Simbahan, nakikita natin ang malaking kasinungalingan sa likod ng mapalamuting mga pananalita ng RH Bill. Madali nitong napapaniwala ang karamihan dahil hindi madaling makita ang mga panlilinlang nito. “Pero taglay natin ang isip ni Cristo” (1 Co 2:16) kaya nakikilala natin ang katotohanan at ang kabaligtaran nito saanman natin ito masalubong. Ang pagsalungat at pagbibigay-babala laban sa ganitong panlilinlang at kapahamakan ay pananagutan natin sa Diyos at sa ating kapwa. Kahit ang Cristianong walang kakayahang gamitin ang pisikal na dila para magsalita ay hindi pinapayagang manahimik sa ganitong pagkakataon.

“Ang ahas ang pinakatuso sa lahat ng hayop na nilikha ng Panginoon” (Genesis 3:1).

Sa huli, dapat mag-ingat ang bawat Cristiano laban sa maling akala na siya ay sapat na sa kanyang sarili. Mas tuso si Satanas kaysa sa sinumang tao dito sa lupa. Ang pagkahulog nina Adan at Eba sa bitag ng Masama ay larawan ng sarili nating pagkahulog. Walang sinuman ang maaaring magsabing, “Kung ako ang unang tao, hindi ako malilinlang ng ahas ,” dahil hindi ito totoo. Si Satanas ang dating Lucifer (tagapagdala ng liwanag) kaya taglay niya ang napakataas na antas ng kaalaman at talino na ngayon ay ginagamit niya para ipahamak ang lahat ng taong pwede niyang linlangin. (Magtataka ka pa ba na maraming “matatalino” ang manloloko?) Hindi dapat akalain ninuman na kaya niyang pagtagumpayan ang Masama sa sarili niyang lakas at kakayahan. “Kaya mag-ingat ang may akalang matatag na siya, at baka madapa” (1 Corinto 10:12). “Si Cristo’y tulad ng isang katawan na may maraming bahagi” (1 Corinto 12:12), hindi dapat ihiwalay ng isang mananampalataya ang kanyang sarili dito. Kailangan ng bawat Katoliko ang karunungan at lakas ng buong Simbahan. Ang pagsalungat, at lalo na ang pagtuligsa, sa mga turo nito ay tanda ng siguradong kamalian.

Permalink Leave a Comment

One New Man

November 20, 2009 at 5:36 am (Doctrinal)

About the “One New Man” of Ephesians 2:15 that the Iglesia ni Cristo claims to be “Christ and the Church”, the passage inside the right context is as plain as it reads. Paul was talking to the Ephesians “who were pagans physically” (v 11) together with all the pagans and thus distinct from Israel — “aliens with no part in the covenants” (v 12). These two groups that become one new man are the covenant people — Israel – and the pagans “who were far away” (v 17; cf. v 13) that become one body of Christ. In this part of the letter, Paul was talking about “you and us” which obviously refer to the Israelites and the so-called Gentiles or pagans. In his letter to the Galatians, Paul further elaborated the differences in which individuals are divided into different groups and how Christ “broken down the barrier which used to keep them apart” (v 14): “all baptised in Christ, you have all clothed yourselves in Christ, and there are no more distinctions between Jew and Greek, slave and free, male and female, but all of you are one in Christ Jesus” (Ga 3:27-28). The same was written to the Romans: “When Scripture says: those who believe in him will have no cause for shame, it makes no distinction between Jew and Greek: all belong to the same Lord who is rich enough, however many ask his help, for everyone who calls in the name of the Lord will be saved” (Rm 10:11-13). The one new man is not composed of Christ and his Church as the Iglesia ni Cristo claims it to be. This new man is Jesus Christ himself whose mystical body — the Church — is composed of everyone who calls on the name of the Lord and have received “the spirit of son” (R 8:15).

This concept of one new man, as plain as it can be, was twisted by the Iglesia ni Cristo in order to claim that it is only them, and the first century Church, who will be saved because only those who were physically membered to this alleged “body of Christ” are the redeemed. This lie that Christ and his Church are the one new man was partnered with the passage that reads, “Fathers my not be put to death for their sons, nor sons for fathers. Each is to be put to death for his own sin” (Dt 14:16). The Iglesia ni Cristo argues that Christ cannot save the world from its sin because that sin is not his own; however, they say, those who will be members of Iglesia ni Cristo will be parts of the body of Christ and so their sins will be his own, and his death on the cross will be their payment and redemption. Sounds plausible — yet, it is not. First of all, the point of Deutoronomy 14:16 is about individual responsibility. No man can morally pay for the trespasses of others, although it may be legally possible. God’s justice is moral, and so it requires payment from the same debtor. However, since man can do nothing to pay the eternal price for the eternal debt to the eternal God; and since God’s love is eternal, “he gave his only son” (Jn 3:16) — begotten from eternity, and so is eternal — so that the world may be saved through belief in him. This act of God’s love through Christ, however, did not diminish the accountability of each individual, since they are still held responsible for their actions and non-action in that matter. Each one is responsible for his own soul as justice requires. Christ’s redemptive act, however, made it possible for man to pay for his debts, that is to offer for the eternal offense of his sin an eternal sacrifice who is Jesus Christ himself. “If there is no shedding of blood, there is no remission” (He 9:22); and yet, even if one dies a thousand times, he cannot pay even for just a single sin, because the taker of the offence is an eternal God. It should take an eternal man both to offer the sacrifice and be the sacrificed victim for the remission of sin. Only Jesus, of all men, can do this as he himself said, “I tell you most solemnly, before Abraham ever was, I am” (Jn 8:58), and John the Baptist also gave witness to the eternity of Jesus when he said, “He who comes after me ranks before me because he existed before me” (Jn 1:15). In short, Jesus — both the High Priest and the lamb — offers sacrifice and being sacrificed eternally to take away “the sin of the world” (Jn 1:29) and not only of those who are formal members of his Church. John also emphasized that truth in his letter: “He is the sacrifice that takes our sins away, and not only ours, but the whole world’s” (1 Jn 2:12). The lie about the Iglesia ni Cristo’s one new man is neither logical nor scriptural. God wants everyone to be saved (1 Tm 2:4) and he is able to do that; actually, he already did. To say that those who were and will not be members of the Church are destined to be condemned is mindless. God is not stupid as they present him. In fact, “God’s foolishness is wiser than human wisdom” (1 Co 1:25).

Permalink 2 Comments

Iniibig Mo Ba Ako?

May 28, 2007 at 2:36 am (Commentary, Doctrinal)

 

Pagkakain nila, tinanong ni Jesus si Simon Pedro, “Simon, anak ni Juan, iniibig mo ba ako nang higit kaysa mga ito?” “Opo, Panginoon, nalalaman ninyong iniibig ko kayo,” tugon niya. Sinabi sa kanya ni Jesus, “Pakanin mo ang aking mga batang tupa.” Muli siyang tinanong ni Jesus, “Simon, anak ni Juan, iniibig mo ba ako?” “Opo, Panginoon, nalalaman ninyong iniibig ko kayo.” Ani Jesus, “Pangalagaan mo ang aking mga tupa.” Pangatlong ulit na tinanong siya ni Jesus, “Simon, anak ni Juan, iniibig mo ba ako?” Nalungkot si Pedro dahil makaitlo siyang tinanong: “Iniibig mo ba ako? At sumagot siya, “Panginoon, nalalaman po ninyo ang lahat ng bagay; nalalaman ninyong iniibig ko kayo.” Sinabi sa kanya ni Jesus, “Pakanin mo ang aking mga tupa.” (Jn 21:15-17)

Sa tagpong ito ay makikita ang dalawang katotohanan na pinanampalatayaan ng Simbahan mula pa noong panahon ng mga apostol hanggang ngayon. Una ay ang espesyal na tungkuling ibinigay ni Jesus kay Pedro bago siya bumalik sa Ama. Tatlong ulit na tinanong ni Jesus si Pedro kung iniibig siya nito, hindi dahil pinagdududahan niya ang sagot nito kundi upang bigyang diin ang pagiging espesyal at “pang-isahan” ng tungkuling iniaatang sa kanya. Sa oras na iyon ay bumuo si Jesus ng isang herarkiya ng mga mananampalataya na binubuo ng mga batang tupa, ng mga tupa, at ng tagapagpakain at tagapangalaga ng lahat. Si Pedro ay ginawa niyang lingkod ng mga lingkod ng Panginoon. Ang lahat ng mananampalataya ay lingkod ng Panginoon, pero sila man ay pinaglilingkuran din ng mga apostol na pinaglilingkuran naman ni Pedro kasama ng lahat. Hindi itinanong ni Jesus sa lahat, “Iniibig ba ninyo ako?” O kaya ay sinabi, “Pakanin ninyo at pangalagaan ang aking mga tupa at mga batang tupa.” Bakit hindi pa nakuntento si Jesus sa salitang “pangalagaan” samantalang nangangahulugan din naman na kasama sa pangangalaga ang pagpapakain? At bakit hindi pa siya nakuntento sa paggamit ng salitang “tupa” at ibinukod pa niya ang mga “batang tupa”. At bakit pakakainin lang ang mga batang tupa samantalang pangangalagaan at pakakainin ang mga tupa?

Continue reading…

Permalink 4 Comments

Instant Salvation & Eternal Security

May 28, 2007 at 2:32 am (Commentary, Doctrinal)

 

What do I need to be saved? To listen to a preacher—never mind about the details—and wait for him to invite me to acknowledge that I am sinful and has no power to save myself, and believe that Jesus died in my place for my justification and salvation and after believing, follow the preacher’s prayer wholeheartedly? I wonder where these self-named “Bible Christians” found in the Bible the occurrence of the same activity that they are doing. Did Peter, Paul or James, when their listeners asked them what must they do to be saved, ever answer in such manner, saying “Believe that Jesus died for your sins and accept him as your personal Lord and Savior…Pray this prayer with me”? If ever, I haven’t encountered yet. I think, it is more frequent that you will hear about salvation such lines as “repent and be baptized”, “unless a man is born through water and the Spirit…”, “sell all that you own”, “if you do not eat the flesh of the Son of Man…” The questions of those who want to be saved all fall down to one short line: “What shall we do?” and it is just fitting to answer them accordingly. “DO repent and be baptized”, “DO sell all that you own”, etc. Besides, to acknowledge one’s own sinfulness is doing; to believe that Jesus died for oneself is also doing; to pray with the preacher is no doubt a deed; and to accept Jesus as Lord and Savior is also one. Working out one’s salvation is not a matter of acquiring a little theoretical knowledge about Jesus combined with a one-time powerful preacher’s prayer. If you cannot know a human person in just 2 to 3 meetings with him, it is much more impossible to know God and Jesus within a short period of time. Eternal life—that is salvation—is to know God and his Christ, not in theoretical sense as if knowing a certain historical event. You don’t know a person just because you know his name, or his family background, or his social background, or his past life; you know a person if you experience his existence. To know God is to experience him in your life; to be aware of his existence all the time; to know his truth and essence. Only through this knowing of truth can one worship God as one ought to—in truth and in spirit—and only through this can one have eternal life. Do not be deceived that God made an instant access to heaven. Jesus is the Way, and how can one claim to know the way if he doesn’t know Jesus? You may have a map of every road in the
Philippines but you really don’t know the way to anywhere unless you took that way. You really don’t know Jesus unless you walk in Jesus.

 

What if I have gone astray? Let this question be answered by an elementary student: What will happen if you have a map but did not follow the right path unto the end? “Don’t delude yourself into thinking God can be cheated: where a man sows, there he reaps.” Even if you sincerely believed that you were saved by Christ’s death and that you accept him as your personal Lord and Savior, the Justice of God will not change its standard: “He is a God who is always enraged by those who refuse to repent.” No one who knows the truth will apply a Boy Scout motto concerning salvation. “The man who stands firm to the end will be saved.” How about those who will change their minds? The conclusion is clear and self-explanatory. “If after we have given the knowledge of truth, we should deliberately commit any sins, then there is no longer any sacrifice for them.”

 

Will you honestly believe that God’s Justice will deem you sinless if you believe so—never mind if you’re cooperating or not? Would it not bother your conscience to believe that God will overlook your turning away from him provided that you have once accepted him as your personal Lord and Savior?

Permalink Leave a Comment

Faith vs. Work?

April 9, 2007 at 8:41 am (Commentary, Doctrinal)

 

It is not an unknown fact to many that almost all learned Protestant preachers are among those of the most skilled apologists in the world of argumentation. However, due to some reasons, including sentimentality and inordinate adherence to their root (the Reformation), they are missing some simple and obvious truths with very easily understandable arguments. They, especially the Evangelicals as I observed it, have the necessary qualities of proclaimers that will surely benefit the whole world if they hold the accurate message of salvation.

One of the common unfavorable characteristics of the followers of Reformation is their constant habit of putting walls between two or more things that suppose to work together. It is as if they are saying “It’s either the left or the right eye,” “It’s either the heart or the mind,” or “It’s either the body or the soul”. Good things cannot go against each other since they all come from one Source. Moreover, there are things that God himself made to be bound together, or even to be interdependent.

Is it really sensible to say that it is either faith or work that we should hold on to in order to be justified in God’s eyes? Faith, according to a dictionary, is believing without proof; the same with trust and confidence. If faith is “believing”, then it is an act, or something done—a deed. Would we consider it inappropriate then to say that faith is a form of work since it is something done? Sometimes we hear other people say, “Don’t stop believing,” as if it is a state of continuous doing—which it is! Work, on the other hand, springs from faith. Everything we do (or work on, if some need to hear the term as such), we do on purpose, meaning that we believe (or have faith) that it will be done even if the present moment does not have the proof.

Abraham, when he was called by an unknown God, followed the instruction to leave the land of his father and go to where God will lead him. He did this not because he has no capability to decide for himself and his family, but because he believed the promise of the One who sent him. When God told him that many nations will come from him, he did believe; and when he was put to the test by asking his only son’s life, he did not doubt God’s promise but continued on believing the unbelievable. If Abraham did not leave his land or did not bring Isaac on Mount Moriah, will he be called the father of faith? Conversely, will Abraham leave the land or go to the mountain to offer Isaac if he did not believe? Complicating the truth to justify one’s sentiments is not doing the will of God but being idolater of one’s own idea or belief. If you say that you believe but do not leave your land (your present state) then you are fooling yourself and trying to deceive God. Believing that you can climb a treetop 10 seconds from now but not doing anything to make it is no better than not believing; it is not even any kind of belief. Literally speaking, without faith, there is no work; and without work, there is no faith.

What the Protestant Reformers have mixed up is the work that results from faith in Jesus and the work of the Law that Paul constantly emphasizes to have nothing to do with being saved or justified. The gospel relates the story of the rich young man who inquired the Teacher what he must do to have eternal life. Jesus did not ask him to believe but to sell all that he has and give the proceeds to the poor. Does it mean that this episode is not about believing? Doing is believing. Jesus said that he will have eternal life if he did what he said. This statement about doing, like any other, is indeed a matter of believing. If this man did what Jesus said, it is because he believed; but since he did not do it, his heart showed up—he has no faith. He went sad not really because he completely did not believe Jesus, for if it is the case, he will probably walk away laughing and not sad; neither it is because he is so wealthy, since if it is his richness that makes him sad, then what Jesus asked him to do will be a favorable action. Instead, he walked away sad because he wants to believe Jesus’ words but his faith in his wealth is far more greater than his will to believe to the one he called Master.

There is no contention between faith and work in the issue of justification or in any other application. It is not the work of God to make some confusion over His creation. If scientists have this “either-or” mentality that the Protestants developed and continuously adhere to, they will someday say that water is hydrogen alone or is oxygen alone. Even if one is very knowledgeable and far better than anybody else in delivering arguments, it must always be remembered that what God requires from us is humility. Heaven’s door is not tall enough to receive a person with high head, full of himself, so we need to bow down in order to enter. Let us seek God’s truth and not our own.

Permalink Leave a Comment

Sola Scriptura

April 9, 2007 at 8:39 am (Doctrinal)

 

Sola Scriptura is true only in the sense that it is only the Bible that has God as its primary author, but is in error with the concept of the Bible being the sole authority and source of God’s truth. The books and the letters contained in the New Testament are some of the documents in the Church’s deposit of faith—commonly known as the Tradition. Due to circumstances, a canon was defined to distinguish among the writings what are inspired—that is those that has God’s authorship—and what are not. It does not mean that those “uninspired” rest do not hold God’s truth. There are millions of books today that explain God’s will and teaching, yet they don’t have God as their author. It is the same with the Church Tradition. These texts, although not part of the Bible, came from the apostles and passed down to their disciples, whom the Church called the Apostolic Fathers. These fathers in turn have their own followers, whom we call now as the Early Church Fathers. The church preserved this Tradition (handed teachings) from the beginning (cf. 1 Co 11:1) until today. Just as the Lord has promised, not in the 21-century history of the Church did it become unfaithful in keeping God’s revelation intact. The impossibility of that event to occur does not depend on human effort but rather on the continuous fulfillment of Christ’s word that not even the corruption of Satan may destroy the purity of the deposit of Faith (Mt 16:18).

Another error of the Protestant’s “Bible alone” is the idea that the issue of Scriptural interpretation is a matter to be left between the Bible and the reader. There is only one truth, so if thousands of groups claimed to hold thousands of different “one truth”, then it is certain that those who hold on to their own individual understanding do not actually hold the truth. God’s revelation is not a matter of private interpretation as the Scripture itself says (2 P 1:20); neither is it accurate that “Scripture interprets Scripture”. It is true that a part of the Scripture is being supported by another part, but it is also true that wrong interpretation of one part will be aggravated by the other part that supports it.

The Scripture (the New Testament documents and the canon of both testaments) was drawn from the Church and it is the Church alone who has the authority and protection to teach it free from error. Just as Paul proclaims, the Church is the one that upholds the truth and keeps it safe (1 Tm 3:15).

Permalink 1 Comment

Next page »